با گــل‌ها زمسـتونو سر می کنم

با گــل‌ها زمسـتونو سر می کنم
حیاط خانه‌های قدیمی را یادتان هست؟ همان‌هایی که وسطشان یک حوض فیروزه‌ای با ماهی‌ گلی‌های قرمز داشت. در باغچه‌‌هایشان شاخه‌های درهم تنیده درخت‌های خرمالو، سیب، نارنج و تاک پیدا بود. عصر که می‌شد اهل خانه باغچه‌ها و حیاط را آب می‌پاشیدند و بساط چای و سماور را روی تخت کنار حیاط پهن می‌کردند. آن وقت بود که عطر شب‌بوها و اطلسی‌ها در فضا می‌پیچید وپیچ امین‌الدوله کنار شکاف دیوار دلبری می‌کرد. درست است که حالا با رشد آپارتمان‌ها و تراکم زیاد شهری، یادآوری این فضاها به خیال‌پردازی می‌ماند؛ اما هنوز هم در محله ما خانه‌هایی وجود دارد که فضای کوچک حیاطشان،‌دار و درخت خانه‌های قدیمی را به یادمان می‌آورد. «حسن احسنی» یکی از اهالی شهرک بستان است که چند سالی می‌شود که تمام انرژی و همّ و غم خود را برای پرورش گل‌ها و گیاهان گذاشته و این روزها حیاط سرسبز خانه‌اش به محفلی برای دورهمی اهالی تبدیل شده‌است. از چندسال پیش که کلاس‌های آموزشی و مشاوره‌ای در این خانه شروع شد اهالی آن را به نام خانه باغ می‌شناسند و هر هفته در اینجا دورهم جمع می‌شوند.
اسم اتاق کارم بهشت بود!

 

از پیچ و خم خیابان‌ها که می‌گذریم به کوچه نسبتاً عریض و دلبازی می‌رسیم که هفتمین خانه‌اش مقصد ماست. حاج حسن خودش در را برایمان باز می‌کند و با روی خوش ما را به داخل دعوت می‌کند. صدای چهچهه قناری‌ها و نم‌نم باران در کنار گلدان‌ها و باغچه سرسبز، فضا را از آنچه که هست دل‌انگیزتر می‌کند. تا می‌خواهیم روی تخت گوشه حیاط بنشینیم با سینی چای به خوش‌آمد گویی‌مان می‌آید. از علاقه‌اش به طبیعت که حرف می‌پرسیم، موتور قدیمی‌اش را در گوشه حیاط نشانمان می‌دهد و از سفرهایی که با این موتور به سراسر ایران داشته برایمان می‌گوید. اردیبهشت را بهترین زمان برای دیدن و آبان را بهترین زمان برای نفس کشیدن می‌داند. می‌گوید دیگر پیر شده و توان موتورسواری را ندارد و بیشتر با گل‌ها و باغچه‌اش سرگرم است. اما زمانی که جوان‌تر بوده گل‌ها و گیاهانش صفای دیگری داشته، ‌طوری که همکارهایش اتاق کار او را در اداره بهشت می‌نامیدند. حاج حسن 58 سال دارد و در این 8 سالی که از اداره پست بازنشسته شده تمام وقتش را با خانواده برای حفظ طراوت و سرسبزی این حیاط زیبا می‌گذراند.

 

به جای گل، گلدان هدیه دهیم

 

در فرهنگ ما یک زمانی گلدان جای خودش را داشت. هیچ گلفروشی در شهر وجود نداشت و هرکس که می‌خواست به مهمانی برود گلدانی از باغچه خانه‌اش برمی‌داشت و به‌عنوان هدیه به خانه میزبان می‌برد. نخستین گلفروشی را یک ارمنی در شهر راه انداخت و از آنجا به بعد گل‌های از ریشه بریده شده جای گلدان‌ها را گرفت. حاج حسن با پرورش گل و گیاه در خانه‌اش سعی دارد این فرهنگ را بازهم زنده کند و در این‌باره می‌گوید: «خاصیت گل و گیاه این است که پرخاشگری را از آدم دور می‌کند. وقتی گلدانی را به دست می‌گیری و بوی خاک را استشمام می‌کنی دیگر نمی‌توانی به هیچ موجودی آزار برسانی. وقتی به کسی گلدان هدیه می‌دهی در واقع او را تشویق می‌کنی تا از گلدانش مراقبت کند و همین نگهداری از گل، روحیه انسان را لطیف می‌کند. من هر سال اول پاییز که می‌شود به همه همسایه‌ها و اهل محل اعلام می‌کنم که بیایند و هر تعداد گلدان که می‌خواهند از حیاط خانه‌مان بردارند چون همین کار باعث می‌شود تا همسایه‌ها هم به داشتن فضای سبز علاقه‌مند شوند.»

 

 


پاتوق اهل محل

 

می‌گوییم نگه‌داشتن این همه گل و گلدان باید هزینه زیادی داشته‌باشد. او صحبت‌های ما را تأیید می‌کند و می‌گوید: «بی‌شک هزینه دارد اما نتیجه آن، لذتبخش است و از پرداخت این هزینه هم خودم و هم دیگران لذت می‌بریم.» با خودمان می‌گوییم درست است! لذت این حیاط نه تنها برای این خانواده بلکه برای همه اهل محل است. 4سالی می‌شود حاج حسن و همسرش از یک متخصص علوم دینی دعوت می‌کنند تا برای خانم‌های محله کلاس‌های آموزش مفاهیم مذهبی و فرهنگی برگزار کند. تمام هزینه این کلاس به عهده خودشان است و در آخر هم به خانم‌ها گلدان جایزه می‌دهند. حاج حسن در این‌باره می‌گوید: «از وقتی که بازنشسته شدم به دنبال راهی بودم تا به گونه‌ای به جامعه کمک کنم. به همین دلیل گروهی تشکیل دادم به نام گروه کاوش که کار آن تحقیق، پرسش و پاسخ جوانان است. به این واسطه با استادی آشنا شدیم که دکترای علوم حوزوی دارد. با همسرم تصمیم گرفتیم هر هفته کلاس‌هایی برای خانم‌های محله برگزار کنیم. به این‌ترتیب خانم‌ها به واسطه این کلاس‌ها به اینجا می‌آیند و از فضای سبز خانه هم لذت می‌برند. لذت آنها دلخوشی ما را دوچندان می‌کند.»

 

شهرداری باید توجه کند

 

در گوشه‌ای از حیاط درخت نخل بلندی است که در گلدان قرار دارد و شاخه‌های آن را بسته‌اند. وقتی دلیل آن را از حاج‌حسن می‌پرسیم سری از روی تأسف تکان می‌دهد و می‌گوید: «این درخت جایش در این حیاط نیست. نخل به فضایی بزرگ نیاز دارد تا بتواند نفس بکشد. سال‌ها پیش وقتی نهالی کوچک بود آن را پرورش دادم و زمانی که بزرگ شد با شهرداری تماس گرفتم که این درخت را به‌عنوان هدیه در یکی از میدان‌های شهر بکارند. اما به درخواستم پاسخی ندادند و این درخت در همین فضای کوچک مانده‌است. متأسفانه برخی مسئولان به فضای سبز اهمیتی نمی‌دهند. شاید در سال‌های اخیر تراکم فضای سبز در شهر افزایش یافته باشد اما به کیفیت آن توجهی نمی‌شود. من وقتی به بوستان‌ محله‌مان می‌روم از دیدن وضع درختان و گیاهان غصه‌دار می‌شوم. سال‌هاست که درختان را در چمن‌ها می‌کارند؛ اما به یک مسئله ساده توجه نمی‌کنند که چمن مقدار بیشتری نسبت به درخت به آب احتیاج دارد و همین باعث می‌شود که هنگام آبیاری چمن، پای درخت‌ها لجن شود و قوت درخت را بگیرد. امیدوارم شهرداری توجه بیشتری به فضای سبز کرده و برای رسیدگی به آنها از افراد متخصص استفاده کند.»

 

 


چند گام برای داشتن باغچه‌ای با صفا

 

۱- همیشه یکی از نگرانی‌ها در ایجاد فضای جدید در ساختمان بحث هزینه‌هاست. با کمی درایت می‌توان این هزینه‌ها را به حداقل رساند. برای خرید به بازار گل بروید. در این بازار، گل‌ها نصف قیمت هستند و همچنین می‌توانید کود دستی از زباله‌های تر در خانه‌تان درست کنید.
۲- از گلدان‌های سفالی یا پلاستیکی به جای گلدان‌های سرامیکی و سنگین استفاده کنید. اگر می‌خواهید باغچه داشته باشید باید با یک‌متر خاک دستی باغچه را بپوشانید.
۳- در ابتدا با گیاهانی شروع کنید که مقاومت بیشتری داشته باشند. گیاهان حساس زودتر از بین می‌روند و ممکن است برای شروع نگهداری از آنها برای‌تان سخت باشد.
۴- گلدان‌های حاشیه‌ای و مستطیلی طویل می‌تواند حس و حال یک باغچه را در کنار پنجره یا بالکن خانه‌تان به شما بدهد.
۵- گیاهان اشعه‌های خطرناک و سموم موجود در هوا را پاک می‌کنند. اگر در خانه نور مناسب یا وقت زیادی برای رسیدگی به گیاهان ندارید حداقل از چند کاکتوس مراقبت کنید که وقت زیاد و شرایط نگهداری سختی نمی‌خواهند.

 

منبع: همشهری محله

 

 http://www.mahaleman.ir/

۱۵ دی ۱۳۹۵ ۱۰:۵۰
تعداد بازدید : ۸۸۹
کد خبر : ۴,۸۹۳

نظرات بینندگان


نام را وارد کنید
پست الکترونیک را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید