شک؛ آفت مزرعه ایمان

شک؛ آفت مزرعه ایمان
تصور کنید در شبی ظلمانی، ‌فانوسی در دست دارید که می‌توانید راه را از چاه تشخیص دهید، آیا نعمتی از این والاتر می‌توان برشمرد؟
ایمان به ‌مثابه چراغی روشن و پرتوافکن است که مسیر زندگی را روشن می‌سازد و آدمی را از ظلمت رهایی می‌بخشد. امام علی(ع) بین ایمان، علم و عمل همبستگی برقرار می‌سازد. یکی از آفاتی که در مسیر زندگی ایمانی قرار دارد، ‌شک است. اما اینگونه نیست که آدمی در یک لحظه همه‌‌چیز را به چاله شک در افکند بلکه شک نیز مانند دیگر بیماری‌های روحی آرام‌آرام در جان آدمی نفوذ کرده و سرانجام آدمی حتی از اصلی‌ترین مبنای هستی نیز روی می‌گرداند. امام‌علی(ع) راه‌های نفوذ شک در وجود آدمی را در نهج‌البلاغه نشان می‌دهند. نخستین نشانه در کلام امیر (ع) ستیزه‌جویی است. ستیزه‌جویی قدرت اندیشه را زایل می‌کند و آدمی را از مسیر صحیح منحرف می‌گرداند. دوم، ترس‌های بیهوده که آدمی را از رسیدن به مقصود بازمی‌دارد.

به قول امام علی(ع) ، چه بسیار آدمیان که از ترس ذلت، به‌سوی ذلت می‌شتابند. نمونه آن را بارها دیده‌ایم؛ چون کسی‌که از ترس ذلت فقر، ذلت گدایی را بر خود روا می‌دارد. به نوعی از ترس مرگ، خودکشی می‌کند. تن‌دادن به هراس‌های بیهوده یکی از راه‌های نفوذ شک در وجود آدمی است. سوم، تردید در امور است. تردید و دودلی رشته ایمان را می‌گسلد و فرصت‌های زندگی را می‌رباید و آدمی را گوش به‌ فرمان واگویه‌های نفس سرکش قرار می‌دهد و سرانجام آدمی به دام چاله شک در ایمان فرومی‌غلتد. چهارم، مماشات و تن دادن آدمی به تباهی‌های دنیا و روی‌گرداندن او از آخرت که کاخ ایمان را ویران کرده و شک را در وجود آدمی می‌نشاند.

امام علی(ع) می‌فرمایند: شک را نیز 4شعبه است: جدال بیهوده و هول و هراس و دودلی و تسلیم. هر که جدال را عادت خود سازد شبش به روز بدل نشود و هر که از کارهایی که در پیش دارد بترسد، واپس‌ماند و به مقصود نرسد و هر که به تردید و دودلی گرفتار آید، پس سپر سم‌های شیاطین شود و هر که به تباهی دنیا و آخرت تن در دهد، هم در دنیا هلاک شود و هم در آخرت (حکمت30).

 

منبع:

 http://www.hamshahrionline.ir/details/344574/Lifeskills/tips

۷ شهریور ۱۳۹۵ ۱۵:۰۴
تعداد بازدید : ۹۵۶
کد خبر : ۲,۹۳۰

نظرات بینندگان


نام را وارد کنید
پست الکترونیک را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید